Kijken naar de wereld door de lens van een camera. Voor toeristen is dat haast een onmisbaar gegeven. Voor de straatkinderen/jongeren die in het opvangtehuis van zuster Doris in de armste wijk van La Paz verblijven, zal het een openbaring zijn.
Nils wil met zijn project "Luz de esperanza" proberen om samen met die kinderen een fotoboek te maken. Hun verhaal in beeld gebracht. Hij leert ze bewust kijken naar zichzelf, gebeurtenissen, situaties of toevalligheden in hun omgeving. Ook de technische kant van licht, perspectief en donkere kamer wordt uit de doeken gedaan. Een jonge fotograaf met een missie! Vanaf 5 december 2008 worden de foto’s tentoongesteld in De Centrale, Intercultureel Centrum, in Gent.

Samen met Luc Ceuppens stelde Nils De Schrijver een boek samen met kortverhalen en foto’s van La Paz. Het draagt de titel “Relatos de la calle” wat zoveel betekent als “Verhalen van de straat”.
Je kan het boek bestellen via storting op rekeningnummer 979-5889136-77 met vermelding van je naam en adres of via een mailtje naar holgerson@gmail.com
De prijs is 15 euro, ten voordele van het project ‘Luz de Esperanza’ in Bolivia.

Een hobo is geen soort inheemse wolf, noch een vieze zwerver of een luie clochard. Wat is het dan wel? De term "hobo" verwijst volgens Wikipedia naar de subcultuur van rondtrekkende daklozen die zich verplaatsen met goederentreinen. Het fenomeen werd vooral bekend tijdens de Grote Depressie van de jaren ’30. Wat er nu nog van deze cultuur overblijft, dat willen onze 4 Vlaamse musketiers Helder, Anselm, Federico en Naas maar al te graag weten. Ze trekken daarom voor een maand naar de USA om dit hobo volkje te leren kennen. Contacten legden ze al via het internet. Een uitnodiging voor de hobo gathering in Peninsula hebben ze ook al op zak. Hun indrukken verwerken ze achteraf in een documentaire waar het sociale zekerheidssysteem hier en ginder de invalshoek is. Good luck to you guys!

Bekijk de video.

“We hebben echt een USA/hobo-bad genomen. Mede door het feit dat we vaak gelift hebben en met de gewone Amerikaan en hobo in de straat gesproken hebben, zijn onze ogen opengegaan en hebben we een volledig verschillende kijk – anders dan wat in de films, documentaires, series, reclame, etc wordt geprofileerd – op de USA gekregen.”

Payatas, is een vuilnisbelt in de buitenwijken van Manilla. Meer dan 30.000 mensen overleven door hier afval te verzamelen en te sorteren. Ook jonge kinderen helpen hier noodgedwongen mee.
Wat gaan Nele en Jan, een koppeltje twintigers uit Vlaanderen daar nu zoeken?
Dagelijks zullen ze de kinderen verrassen met hun verschijning en uitnodigen om mee te spelen. "Gusto mo Bang maglaro?"
Een bakfiets bouwen ze daarvoor om tot mobiel spelatelier. Op het menu staan onder andere knutselen, schminken, muziek maken en vooral veel spelen.
Een dag per week is het vrolijke duo ook te vinden in het Papaya schooltje waar ze de leerlingen vooral sportieve uitdagingen zullen bezorgen. Voor de voorbereiding en nawerking van het project werken ze samen met een methodeschool in Heverlee.

www.bloggen.be/janennele/

Nele:
“Ik denk dat wat we in de wijk rond de vuilnisbelt gezien hebben, eruit het ergste is dat ik ooit al gezien heb. Dat zoiets nog mogelijk is, is echt onvoorstelbaar”

Nele en Jan:
“We waren van plan om met een mobiel atelier uitgebouwde bakfiets op de vuilnisbelt rond te trekken. Dit bleek echter niet mogelijk omdat de meeste straatjes in de Payataswijk door het regenseizoen erg ontoegankelijk waren. We besloten dus alle spullen gewoon in onze rugzak mee te nemen.”

Sorry, geen plaats voor extra kleding, scheerapparaten of telelenscamera’s in de reiskoffer van Francis. Hij stopt liever een project rond kinderrechten in zijn bagage.
In de Zuid-Afrikaanse kinder -en jongerenorganisatie Xaveri zal Francis samen met een vriendin en de plaatselijke medewerkers een echte "kinderrechtenkoffer" uitbouwen.
Zo wil hij de kinderen daar spelenderwijs bewust maken van hun rechten. Zullen zij dezelfde dingen belangrijk vinden als hun leeftijdgenootjes in België?
Uit de koffer kan hij ook een poppenkast toveren die het kader vormt voor een verhaal waarin verschillende kinderrechten verwerkt worden. De koffer wordt verder opgevuld met allerlei spelletjes en achtergrondinfo over kinderrechten. Na zijn projectervaring zal Francis
de kinderrechtenwandeling "Recht door de stad" van het Vredeshuis in Gent spekken met Zuid-Afrikaanse verhalen.

Katrien en Sam gaan deze zomer op zoek naar de eetcultuur van Bolivië. Bestaat die eigenlijk wel? Of zijn er te veel regionale verschillen om van één eetcultuur te kunnen spreken? Wat er ook van zij, de eetgewoonten zullen alleszins grondig verschillen van onze biefstuk friet! De jongeren in het meisjeshuis 'Casa rosa de Saron' in Cochabamba zullen hen inwijden in de Boliviaanse keuken. Samen ontdekken ze welke producten je op de markt kan kopen, of er speciale tafelmanieren zijn, en hoe je een typisch Boliviaans menu klaarmaakt. Elke fase van deze culinaire ontdekkingstocht wordt in beeld gebracht en leidt uiteindelijk tot een mooi foto-impressie boek. Boliviaans receptje nodig? Vraag het binnenkort aan Katrien en Sam!

www.met3inbolivia.waarbenjij.nu/

Katrien:
“Ik heb veel mensen leren kennen en kennis mogen maken met de plaatselijke cultuur. En dit op een toch wel unieke manier (werken in een meisjeshuis en als ‘ingang’ de eetcultuur gebruiken).”

Een brug slaan tussen ideeën en dromen van kinderen hier en kinderen in Peru. Door kleine attenties en impulsen kinderen een lach om hun mond toveren. Dat zijn dingen die Sofie en Julie met hun project in Peru graag willen bereiken.
Net als de cliniclowns trekken ze langs bij een weeshuis, een kinderziekenhuis en een tehuis voor mentaal gehandicapte kinderen en jongeren in Arequipa. Met zang, dans en muziek zorgen ze voor prikkelende animatie. Op het eind van hun verblijf brengen ze een grote droomshow voor en door kinderen. Terug in België organiseert het duo een themanamiddag over Peru voor de kinderen van het MPI van Kwatrecht.

www.bloggen.be/julie_en_sofie

Julie:
“De andere jongeren die via Extra Time naar het buitenland trokken en die ik ontmoette op de ontmoetingsdag bij JINT hebben bij mij een pak onzekerheid weggenomen.”

Sofie:
“De contacten die we hadden met ons gastgezin, de kinderen en de ouders in het ziekenhuis en onze vrienden in Arequipa, waren veel echter dan de oppervlakkige babbels die je hebt als je een land als toerist bezoekt.”

Annelies is toekomstig huisarts. Ondanks haar Westerse opleiding gelooft ze dat ook andere geneeskundige benaderingen waardevol kunnen zijn. In de jungle van Costa Rica gaat ze op zoek naar de visie die de Bri Bri indianen hebben op geneeskunde. Een maand lang leeft ze mee op het ritme van deze indianengemeenschap. Ze volgt een groep medicijnmannen of 'awa' die ijvert voor het behoud van hun cultuur/religie die almaar meer bedreigd wordt.
Met de vrouwen zal Annelies een aantal sessies houden over basisgezondheidszorg. Met de jongeren wil ze via groepsgesprekken uitwisselen over hun wereld- en toekomstbeeld. Dat alles doet ze vanuit een diep respect voor de ander in al zijn eigenheid.

http://costaricabribri.blogspot.com/

Annelies:
“Het verblijf bij de Indianen was minder paradijselijk dan gedroomd. Het was een harde confrontatie met de problemen waar deze mensen mee kampen, een confrontatie met de harde strijd tussen culturen.”

KIA de ooievaar maakt een vlucht vertrekkende vanuit Europa, zal door een storm in Amerika verzeilen en via Azië en Oceanië tenslotte landen in Afrika. Hij neemt 25 weeskinderen tussen 5 en 15 jaar mee op avontuur. In Rusland spelen ze een bosspel met spionnen, in Rio stoppen ze zich in carnavaltenue en in China zijn het Olympische spelen. Voor de kinderen wordt deze maandlange reis vast en zeker even spannend als voor Kristien en Alejandro uit Brussel. Want hoe zullen de kinderen ginds reageren op onze typische ‘jeugdbewegingsactiviteiten’? Wat zegt de notie "vrije tijd" hen en hoe vullen ze die normaal in? Het komt allemaal aan bod in dit speels intercultureel project.

Heeft dit project iets te maken met verhaaltjes voor het slapengaan? Klopt! En het verhaal speelt zich af in Nepal.
Een land in transitie. Het beent met rasse schreden de Westerse landen bij op vlak van moderne klederdracht en gewoonten. Keerzijde van de medaille: veel tradities en mythen, eeuwenlang mondeling overgeleverd, dreigen verloren te gaan. Zo ook de kleurrijke verhalen die de waarden en normen van de maatschappij meegeven aan de kinderen.
Sofie en Annelies gaan op zoek naar de essentie van die verhalen. Zullen ze universele thema’s en waarden ontdekken?
Ook de leerlingen van de eerste graad van de Freinetschool "De Zevensprong" in Leuven worden in het verhaal betrokken. In hun klas kiezen ze hun favoriete verhaaltje voor hun Nepalese vriendjes. Als dankje krijgen ze tekeningen gemaakt door leeftijdsgenootjes in Nepal terug. Herkennen ze daarop ook prinsessen en ridders op hun witte paard?

http://nepal-erwaseens.blogspot.com/

Annelies:
“We zagen de kinderen elke dag, ik raakte geboeid door hun verschillende karakters. De stille, de zorgzame, de uitbundige, de guitige, de koppige meid en jongen: ze waren er allemaal bij… en ze leefden allemaal met elkaar op een kleine oppervlakte. Een moeilijke evenwichtsoefening …maar toch een enorm warm familiaal gevoel heerste er!”

Een mondiale dag over Afrika op school deed iets moois groeien bij deze 4 West-Vlaamse meiden; de droom om zelf in Afrika een project te realiseren met kinderen.
Vicky nam als leerkracht het initiatief en gaf samen met Maureen, Cilly en Charlotte de droom meer vorm. In Gambia vonden ze in de kinderwerking van "The Swallow" in Serrekunda de ideale partner om hun droom waar te maken.
Creativiteit stimuleren, samenwerken en bestaande vooroordelen bij Afrikaanse en Vlaamse kinderen doorbreken, dat zijn de drijfveren van deze 4 meiden.
In Gambia gaan ze aan de slag gaan met toneel, decorbouw, kostuums maken, repetities, … tot de kinderen klaar zijn om hun interpretatie van een westers sprookje op de planken te brengen.

http://ccmv.waarbenjij.nu/

Ze zijn amper 18 jaar en willen de wijde wereld in om een nieuw ritme te ontdekken. Daarom vliegen Babette en Janne voor 6 weken naar India. Maar blijven zweven zijn deze 2 zeker niet van plan!
In het vissersdorpje Vizhinjam komen ze meteen terecht in de Indiase dagdagelijkse realiteit. Daar is een kleine NGO actief die de levenskwaliteit van de allerarmsten probeert te verbeteren via ondermeer gratis onderwijs. Babette en Janne krijgen de kans om zich na de schooluren met de kinderen en jongeren te kunnen uitleven in spel, muziek, dans en toneel.
Met de workshops die ze voorbereidden, kunnen ze verschillende aspecten van lichamelijke expressie leren kennen. Benieuwd welke culturele verschillen ze zullen ontdekken!

www.bloggen.be/janne_babette/

Babette:
“Omdat het door het taalverschil geen vanzelfsprekendheid was met de kinderen te communiceren, verbaasde de vlotheid en ongedwongenheid van onze communicatie me. Met handen en voeten kan je heel wat uitleggen.”

Janne :
“Babette en ik zijn al enkele maanden terug thuis. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik nog elke dag aan onze tijd in India denk.”

Op het ogenblik dat de Olympische Spelen volop aan de gang zijn in China, bevinden Liesbeth, Eline, Willem en Laurent zich in een dorpje in het Noorden van Tanzania, zo’n 5000 km de andere kant uit. Het project dat ze daar zullen uitvoeren, doopten ze met de zeer toepasselijke naam "Afrolympics".
Ze willen de schoolkinderen ginds zowel fysieke als mentale uitdagingen aanreiken. Kogelstoten en verspringen op zijn Afrikaans. Maar ook een heuse geestelijke uitdaging: een schrijfwedstrijd in het Engels met als thema de Olympische Spelen.
Zelf schrikken ze er ook niet voor terug om een mondje Swahili te leren. Benieuwd wie er de meeste punten zal halen!

http://afrolympicstanzania.blogspot.com/

“Ook de eigenaars van de kleine winkeltjes op straat rekenden we al snel tot onze “kennissen”. Onze beperkte, maar toch substantiële kennis van het Kiswahili was hierin cruciaal!”

Vlaamse en Indische jongeren die hun eigen online communicatielijn creëren. Dat is wat Lotte met haar project "Share Young" wil bereiken.
In juli verzamelt ze videoboodschappen van diverse jongeren in Vlaanderen. Ze vertellen daarin over hun leven en hun relatie met de wereld. Ze geven hun mening over thema’s als armoede, mensenrechten en het milieu. De filmpjes worden online geplaatst. Aangekomen in India, confronteert Lotte de plaatselijke jongeren met die beelden. Nu krijgen zij de kans om daarop te reageren met een nieuwe videoboodschap. En zo ontstaat een interculturele dialoog… Wie weet lanceert Lotte met deze vorm van uitwisselen wel een heel nieuwe rage?

www.shareyoung.org
www.youtube.com/watch?v=lSnB3lKDVno

Evelien is een geboren leidster. Sinds haar 5 jaar is ze trouw lid van de Chiro. Daar schopte ze het intussen tot hoofdleidster. De laatste jaren begeleidt ze ook groepen op kamp met Jeugd en Gezondheid. Met een paar cursussen en een diploma ergotherapie op zak heeft ze dus ervaring troef! Tijd om daar ook eens iets mee te doen buiten de Vlaamse grenzen, dacht ze.
In Nicaragua vond ze een pedagogisch centrum waar de medewerkers enthousiast waren over haar idee om een jeugdwerking op te starten. Evelien wil de jongeren ginder laten zien dat er een alternatief is voor urenlang TV kijken. Ze wil hen laten kennismaken met zinvolle en creatieve vormen van vrijetijdsbesteding. Het zou super zijn mochten ze er samen in slagen om een echt kamp te organiseren.

http://eveinnica.waarbenjij.nu

Karolien is 18 en heeft een grote liefde voor sprookjes. Ze schreef zelfs een eigen sprookje “Fien en Fleur”. Daarnaast is ze enorm geboeid door de Kalahariwoestijn. Zo besloot ze met haar sprookjesbagage naar het Zuiden van Botswana te trekken. Daar kan ze terecht op een kamelenranch. Aan de hand van sprookjes en vertellingen wil ze het leven en de cultuur in de woestijn ontdekken. Ze werkt daarvoor samen met kinderen van het lokale weeshuis. Die vertelt ze telkens een ander Westers sprookje. De kinderen kunnen hierop reageren door tekeningen te maken en zelf verhalen te vertellen die zij kennen. Benieuwd wat zij zullen vinden van onze boze wolf en hoe de gelaarsde kat er in hun ogen zal uitzien