Wie Brazilië zegt, denkt voetbal. Wie Seppe kent, denkt ook voetbal. Geen wonder dus dat deze idealistische jongeman uit Roosdaal in Brazilië een voetbalproject wil opstarten. Daarvoor zocht hij contact met het sociaal project Badalo in een van de achterbuurten van Rio. Daar kunnen jongeren tussen 10 en 19 jaar uit de favela Santa Teresa terecht voor zinvolle vrijetijdsbesteding en wordt er ook gewerkt aan gezondheidspreventie. Stapsgewijs wil hij die jongeren tijdens de trainingen de kneepjes van het voetbalvak aanleren en hun niveau optillen via wedstrijden en een echt tornooi. Maar minstens even belangrijk is dat de jongeren tijdens de trainingen de harde realiteit van geweld en drugs in de sloppenwijk even achter zich kunnen laten. De talenten van de jongeren wil Seppe ook gebruiken bij het ontwikkelen en het schrijven van een blog voor het project Badalo. Zo krijgt het meteen ook de noodzakelijke naambekendheid.

Man-vrouw relaties in het Westen en in Azië. Welke zijn de gelijkenissen en de verschillen? Dat is de vraag die Liselotte bezighoudt. Om dat uit te vissen, gaat ze naar Nepal. Door middel van verhaal en foto’s wil ze vrouwen laten communiceren via de universele taal van het beeld.
Beginnen doet ze in Vlaanderen. Hier zoekt ze een netwerkje van 10 à 15 vrouwen bijeen. Die krijgen de opdracht om een foto en fiche van zichzelf mee te geven. Ze beantwoorden een aantal vragen over zichzelf, hun leven, dromen en relaties. Met dat fotoboekje stapt Liselotte naar vrouwen in Nepal die deelnemen aan de projecten van Volunteer Society Nepal (VSN). Via gespreks- en fotosessies gaat ze samen met groepjes vrouwen op zoek naar antwoorden. Zo leren jongvolwassen vrouwen uit Nepal en Vlaanderen elkaars levenwijze kennen en leren ze hoe andere vrouwen zich zien en voelen als vrouw. Gender over de grenzen heen.

http://liselotte-bekaert.reisdagboek.be

Deze meiden hebben de ambitie om van begin tot eind, een vorming op te zetten samen met geëngageerde jongeren en jeugdwerkers uit de parochie van Busogo in Rwanda.
In een eerste deel laten de Vlaamse meiden zich door hun Rwandese collega “formateurs” inwijden in de lokale gewoontes, taal en cultuur en verkennen ze de omgeving. Ze leren ook over de situatie van de jongeren ginder en wat hen zoal bezig houdt. Daarna brengen zij de “formateurs” een aantal kneepjes van het vak bij rond participatieve werkvormen, begeleidershouding, groepsgesprekken, enz.
In werkgroepen bereiden ze dan de echte vorming voor die zal plaatsvinden eind augustus en waar max. 100 lokale jongeren tussen 15 en 20 jaar aan kunnen deelnemen.
Het project wordt afgerond met een evaluatie 3-daagse. Om extra fondsen in te zamelen voor het bekostigen van dit grootschalig project, richtten de meiden de vzw Amani op. Je leest er alles over op http://amanivzw.wordpress.com

Het begon allemaal toen Katrien een paar jaar geleden op bouwkamp ging in Bergville, Zuid-Afrika. Daar merkte ze een enorme nood aan opvang voor kinderen. Ze zijn een makkelijk slachtoffer van geweld, criminaliteit en misbruik. Katrien hielp de eerste stenen leggen van het Obonjaneni Orphanage and Child Centre. Het is in dat weeshuis dat ze nu haar Extra Time project zal uitvoeren samen met Tilde. Dat is een collega opvoedster die het zag zitten om samen met haar dit project aan te vatten. Samen met een 6-tal animatoren van ginder zullen Katrien en Tilde deze speelpleinwerking op poten zetten. Een veilige plek waar kinderen uit het weeshuis en de naburige school terecht kunnen voor spelactiviteiten en een luisterend oor.

http://ikverveelmenooit.skynetblogs.be

Dajo, een meid van 17 uit Leuven, is op zoek naar een cultuurschok. Ze trekt daarom haar stoute schoenen aan en gaat naar Kenia. Om daar de manier van leven, de religie en het wereldbeeld van de mensen te leren kennen. Ze hoopt die bagage te kunnen meebrengen naar huis en daar de waardevolle dingen uit te halen. Als dat geen intercultureel leren is!

Om die cultuur te ontdekken, gaat ze niet met een lege valies naar ginder. Die vult ze met creatieve materialen waarmee ze aan de slag zal gaan met kinderen uit de wijk Mombasa. Die nodigt ze uit in haar openlucht kinderbioscoop om films te kijken en creatieve ateliers te volgen met film als inspiratiebron. Zo kunnen de kinderen hun speelse, muzische en creatieve kant volop laten zien.
De animatiefilmpjes die ze daar samen met de kinderen zal maken, vormen de basis voor een atelier met Belgische kinderen dat Dajo na haar terugkeer in België zal uitvoeren.

http://cinemakenia.blogspot.com/

Wa is de naam van een stadje in Ghana waarmee de stad Ieper een stedenband heeft.
Wa is ook de bestemming die Liesbeth en Veerle uitkozen voor hun project. Nu ze net zijn afgestudeerd, grijpen ze de kans om hun lang gedroomde interculturele ervaring waar te maken.
Voor hun vertrek gaan ze langs bij het dagcentrum Mozaïek in Ieper. Ze geven daar 5 workshops (over relaxatie, sport en spel, babbelbox, muziek en dans en fotografie) aan kinderen uit de bijzondere jeugdzorg en stoppen de resultaten ervan in de koffer. Daarmee stappen ze op het vliegtuig richting Ghana.
Via hun partnerorganisatie ‘Child support’ kunnen ze Afrikaanse kinderen (tussen 6 en 12 jaar) laten kennismaken met wat de kinderen hier in de Waaw koffer hebben gestopt. Tijdens de 2 maand project organiseren Liesbeth en Veerle activiteiten, workshops en uitstapjes met de kinderen ter plaatse. Stilaan raakt de koffer gevuld met verhalen, ervaringen en een stukje Afrikaanse cultuur. Daarmee keren ze terug naar het dagcentrum in Ieper. Zo maken ze de interculturele cirkel tussen Ieper en Wa rond.

Blijf op de hoogte via waawghana.blogspot.com

Noortje volgt een opleiding muziektherapie in Nederland.
De kennis die ze daar heeft opgedaan wilde ze wel eens toepassen in een andere culturele context. Daarom koos ze voor India. In Zuid - India vond ze de stichting 'Isai Ma(i)yam’ die de armste laag van de bevolking op verschillende manieren ondersteunt. Zang, dans en muziek worden gebruikt om kinderen met een traumatische ervaring te helpen bij het verwerken ervan.
Hoe zullen mensen daar reageren op Noortjes methoden en de Westerse muziek die ze mee zal nemen? Zal muziektherapie een hulp kunnen zijn voor kinderen en vrouwen met een traumatische ervaring en kinderen met een handicap? Tijdens haar Extra Time project krijgt Noortje de kans om dit alles te ontdekken. Daar zit muziek in!

Volg haar op Noorke.waarbenjij.nu

Met jongeren uit Belmopan, de hoofdstad van Belize, een theatervoorstelling maken. Dat is het zomerplan van Carla en Julie, 2 studentes theaterwetenschappen met een grote nieuwsgierigheid naar andere culturen. Theater maken leek hun de ideale manier om ideeën, waarden en normen uit te wisselen met jongeren uit Belize. Ze beginnen het project met een speelse kennismaking en de eerste stapjes in het acteren te oefenen, starten dan met het ontwikkelen van een script en doen de rolverdeling. “Repeteren, repeteren” is vervolgens de boodschap, en natuurlijk ook denken aan decors, kostuums en promotie van de voorstelling. Want na een maand staat de jongerengroep op de planken in het Civic Center en het George Price Center for Peace and Development, hun partnerorganisaties.
Break a leg, girls!

Hun blog: Carlaenjulieinbelize.waarbenjij.nu

Deze 4 jonge twintigers hebben er duidelijk zin in! Geert is een krak in circus, Loïc is gewezen wereldkampioen ropeskipping, Pieterjan kan als geen ander animeren en Mathieu is dan weer super muzikaal. Al die talenten gooiden ze op een hoopje en maakten er een project mee. Zo hebben ze een divers activiteitenprogramma klaargestoomd voor 60 kinderen tussen 6 en 14 jaar, uit het dorpje Cai Cay. Tijdens de 5de en laatste week van het project krijgen de kinderen de kans om hun talenten te “showen” aan het hele dorp. Omdat de glimlach van een kind het meest onbetaalbare en wonderlijke geschenk is dat er bestaat! Misschien loop je de 4 muchachos al tegen het lijf in Antwerpen, waar ze een straatshow doen ten voordele van hun project in Peru. Die show verwerken ze nadien ook in een workshop waarmee ze langs verschillende scholen gaan. Que los vaya bien!

http://loscuatromuchachos.reislogger.nl/

Het Mexicaans muralisme is een kunstvorm die in heel de wereld bekend is. Eline en Fara, 2 kunstzinnige jeugdwerkers uit Leuven, combineren deze kunstvorm met fotografie in hun Extra Time project.
Een eerste stap is het stimuleren van kinderen van 2 tot 10 jaar om op een manier, aangepast aan hun leeftijd, hun omgeving te observeren. Via interactieve spelvormen, workshops over beeld, fotografie en de traditie van het muralisme gaan ze met de kinderen 4 weken lang aan de slag. Zo zorgen ze voor de individuele creatieve ontplooiing van de kinderen, en werken ze tegelijk aan een gezamenlijk resultaat van alle kinderen. Dat wordt een reuze muurschildering op de speelplaats van een alternatief schooltje in Malinalco, niet ver van Mexico City.

www.mexupdate.blogspot.com